رمز و رازی كه در برخی اعداد وجود دارد، بدرستی معلوم نیست اما كمتر ملتی را می توان پیدا كرد كه به برخی از اعداد خاص معانی تمثیلی نداده باشند. دكتر میرجلال الدین كزازی در مورد معانی تمثیلی و نمادین اعداد چنین نظری دارد: "عدد یك (= 1) در باورشناسی باستانی ایران نشانه‌ی راز آلود خداوند است. عدد دو (= 2) ارزش آیینی دارد: آسمان و زمین ، نرینه و مادینه و... دو بدین سان ساختار و سرشت آفرینش را بر ما روشن می‌دارد. كاربردهای نمادین عدد سه (= 3) این است كه این شمار به گونه‌ای راز آلود ، آفرینش و پدیده‌ی هستی را نشان می‌دهد. در باورهای ایران از زادگان سه گانه و یا موالید ثلاث سخن به میان رفته ، زادگان سه گانه كانی و یا جاندار است. عدد چهار (=4) ، چهار گوهر را نشان می‌دهد. در پنج (= 5) می‌توانیم از پنج حس سخن بگوییم. در شش (= 6) به شیوه‌ی نمادین، جهان آشكار می‌شود و ما معتقدیم پدیده‌های گیتی شش سویه هستند. اما هفت (= 7) در میان یكان از كارآیی و ارزش و باور شناختی افزونتری برخوردار است. عدد هشت (= 8) با بهشت در پیوند است. عدد ُنه (=